Η Ψυχανάλυση δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι μία δημοφιλής προσέγγιση των προβλημάτων του ανθρώπου, εφ' όσον εξ ορισμού μιλάει για την δυσάρεστη (ή και την πολύ δυσάρεστη) πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Συνεπώς, ο ψυχαναλυτής δεν θα εκπλαγεί ούτε θα φοβηθεί όταν κατηγορηθεί από τον ασθενή του ή, όταν υποτιμηθεί το έργο του προκειμένου να υποβιβαστεί η αξία των αληθινών μεν, δυσάρεστων δε ερμηνειών και συμπερασμάτων που βαθμιαία έρχονται στην επιφάνεια. Άλλες φορές πάλι ο/η αναλυτής θα πρέπει να περιμένει την εξιδανίκευση και τον υπερβολικό θαυμασμό όταν γίνεται ασυνείδητα απαραίτητος στην/στον ασθενή του ή όταν η/ο ασθενής του έχει μεγάλη δυσκολία να εκφράσει την επιθετικότητά της/του προς αυτόν. Η συχνή αμφισβήτηση που συναντάμε προς την ψυχανάλυση είναι κάτι ασυνείδητο. Υπήρχε κατά την εποχή του Freud, υπάρχει σήμερα και πάντα θα υφίσταται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Όμως, η ψυχανάλυση ποτέ δεν θα πάψει να αποτελεί τη διαχρονική όαση στην βαθύτερη κατανόηση και αντιμετώπιση των ανθρωπίνων προβλημάτων.